W typowych zastosowaniach silników elektrycznych rzadko łączy się bezpośrednio wał źródła energii z napędzanym elementem. W celu ich połączenia stosuje się różnego rodzaju przekładnie, które mają za zadanie nie tylko zmianę prędkości obrotowej, ale także zmianę momentu obrotowego, co w rezultacie chroni np. silnik przed uszkodzeniem przy dużej sile. Jednym z rodzajów przekładni jest przekładnia ślimakowa posiadająca zarówno te cechy, jak i pozwalające na prostopadłą zmianę kierunku osi obrotu. Jak ona działa i do czego się ją wykorzystuje?
Przekładnia tego typu w najprostszej wersji składa się z dwóch współpracujących ze sobą elementów. Są to ślimak i ślimacznica.
Ślimacznica jest kołem zębatym dostosowanym do kształtu samego ślimaka będącego wirnikiem z gwintem trapezowym. Zmiana położenia jednego z tych elementów powoduje przekazanie ruchu obrotowego na drugi. Zwykle ślimacznica znajduje się w układzie od strony napędowej, natomiast ślimak jest napędzany.
Do typowych zastosowań w jakich wykorzystywana jest przekładnia ślimakowa należą wszelakiego rodzaju napędy, gdzie konieczne jest przełożenie siły. Mogą być to np. czynniki do przesuwu stołu we frezarkach, lub suportu w tokarkach. Taki mechanizm wykorzystywany jest także w układzie przeniesienia napędu w samochodzie. W porównaniu do przekładni zębatych, ślimakowe posiadają mniejszą sprawność, natomiast w niektórych przypadkach działają jako mechanizm samohamowny przenoszący napęd w tylko jednym kierunku. Korzystne jest także ich zastosowanie w przypadku dużych obciążeń.
